راجعون ، به خدا سوگند پدر بزرگ شما كه حبيب دل من بود از دست رفت و ديگر او را نمىبينم كه اين در را بگشايد و شما را بر دوش كشد و حال آنكه اين كار را همواره مىكرد . سپس فاطمه ( ع ) سخت بيمار شد و چهل روز بيمارى ادامه يافت تا رحلت فرمود ، درودهاى خدا بر او باد . ( 1 ) و چون احساس به فرا رسيدن مرگ خويش كرد ، ام ايمن و اسماء بنت عميس را احضار فرمود و كسى دنبال على ( ع ) فرستاد و چون على ( ع ) آمد ، به او گفت : اى پسر عمو ! احساس مىكنم كه مرگ من فرا رسيده است و چنانم كه ترديد ندارم به اينكه هر ساعت به پيوستن به پدرم نزديك‌تر مىشوم و اكنون به چيزهايى كه در دل دارم ترا وصيت مىكنم . « 1 » على ( ع ) گفت : اى دختر رسول خدا ! به آنچه مىخواهى وصيت كن ، و كنار بالين او نشست و هر كه را در خانه بود ، از خانه بيرون كرد . سپس فرمود : اى پسر عمو ! مىدانى كه هرگز دروغ نگفته‌ام و از هنگامى كه با يك ديگر زندگى مشترك داريم با تو مخالفتى نكرده‌ام . على فرمود : پناه بر خدا كه تو به احكام خدا داناتر و پرهيزكارتر و بهتر از آنى و بيشتر از آن از خدا مىترسى كه من فرداى قيامت بتوانم بگويم كه مخالفتى با من روا داشته‌اى و مفارقت و از دست دادن تو بر من سخت گران است ، ولى افسوس كه از اين جدايى چاره نيست و به خدا سوگند با مرگ تو مصيبت از دست دادن پيامبر ( ص ) بر من تازه مىشود و مرگ تو و از دست دادن تو مصيبتى بسيار بزرگ است ، ولى همگان از خداييم و همگان به سوى او باز گردنده‌ايم و اين مصيبت چه سخت و درد انگيز و دشوار و اندوه افزاست . و اين اندوهى است كه چيزى مايهء تسكين آن نيست و هيچ چيز آن را جبران نمىكند ، و ساعتى هر دو گريستند و على ( ع ) سر فاطمه ( ع ) را بر سينه نهاد و گفت : به آنچه مىخواهى وصيت كن كه به هر چه وصيت كنى رفتار خواهم كرد و فرمان ترا بر خواستهء خود ترجيح مىدهم . فاطمه ( ع ) فرمود : خدايت پاداش نيكو دهاد و از سوى من هم بهترين پاداش را به تو ارزانى فرمايد . اكنون اى پسر عمو ! به تو وصيت مىكنم كه پس از من با دختر امامه ازدواج كنى كه او براى فرزندان من همچون خود من است و براى مردان از داشتن زن چاره نيست . على

--> ( 1 ) . با اينكه اين روايت از روضة الواعظين در صفحات 191 و 192 جلد 43 بحار الانوار آمده است ولى چند سطر اول آن نيامده است . ظاهرا نسخه‌يى كه در اختيار مرحوم علامهء مجلسى بوده است با اين نسخه تفاوت داشته است . م .